Nederland praat veel over klimaat. Over CO₂. Elektrische auto's. Zonnepanelen. Verduurzamen woning. Energiearmoede. Windmolens. Duurzame financiering. Minder vlees eten.  

Hier zijn we natuurlijk niet tegen!

Maar misschien beginnen we het klimaatverhaal te vaak aan het einde van de keten.

Want vóór de CO₂-uitstoot komt de grondstof.

Vóór de grondstof komt de concessie.

En vóór de concessie ligt vaak land waarop Inheemse Volkeren al generaties leven.

Kijk naar onze eigen Nederlandse economie. Onze veehouderij is verbonden met internationale veevoerketens, waaronder soja uit Zuid-Amerika. Daar staan natuurgebieden onder druk. Vervolgens ontstaat hier opnieuw klimaatimpact, waaronder methaanuitstoot uit de veehouderij.

Kijk naar palmolie. Mijnbouw. Fossiele energie.

En kijk ook kritisch naar de energietransitie. Batterijen, elektrische auto's, windturbines en elektriciteitsnetwerken hebben enorme hoeveelheden mineralen nodig. Een technologie kan CO₂-arm zijn en tegelijkertijd landrechten, bossen en gemeenschappen onder druk zetten wanneer de grondstoffenketen niet rechtvaardig wordt ingericht.

En dan West Papua.

Mighty Earth omschrijft de Indonesische Food & Energy Estates in South Papua als “the world’s biggest deforestation project.” Volgens de organisatie staat ongeveer 7 miljoen acres — circa 2,8 miljoen hectare — aan bos, savanne en veengebied onder druk door geplande grootschalige ontwikkeling voor onder andere voedsel en energiegewassen.

Dit is bovendien geen nieuw patroon. Mighty Earth documenteerde eerder grootschalige ontbossing voor palmolie in Papua en rapporteerde bij Korindo over tienduizenden hectares bosverlies. De organisatie bracht daarbij ook conflicten rond Inheemse landrechten onder de aandacht.

Daar begint voor ons het klimaatdebat.

Niet alleen bij hoeveel CO₂ uiteindelijk uit een uitlaat, fabriek of koe komt.

Maar bij:

Wie bezit het land?

Wie geeft toestemming?

Wie verdient aan de grondstoffen?

Wie verliest het bos?

En wie betaalt uiteindelijk de werkelijke prijs?

Nederland heeft bovendien een bijzondere historische relatie met West Papua. Juist daarom mag van Nederlandse klimaatorganisaties, financiële instellingen, universiteiten en beleidsmakers worden verwacht dat zij kritisch kijken naar de verbinding tussen onze economie en wat er op Inheemse gebieden gebeurt.

Onze boodschap vanuit Indigenous Perspectives on Climate Change is daarom fundamenteel:

Pak de klimaatcrisis niet alleen aan het einde van de keten aan. Pak haar bij de wortel aan.

Bescherm Inheemse landrechten.

Stop gedwongen landonteigening.

Voorkom dat militarisering en politieke macht destructieve exploitatie van Inheemse gebieden mogelijk maken.

En zet Inheemse Volkeren niet aan het einde van klimaatconferenties op een podium voor een mooi verhaal.

Zet hun rechten en zeggenschap aan het begin van klimaatbeleid.

Want misschien hebben we niet nóg meer groene projecten, groene banen, groene consultants en groene geldstromen nodig voordat we deze fundamentele vraag beantwoorden:

HOUDEN WE VAN DE NATUUR — OF VAN HET GROENE GELD?

Geen Inheemse rechten = geen klimaatrechtvaardigheid.

CO₂ is het einde van de keten.

Inheems land is vaak het begin.

#IndigenousPerspectives #ClimateJustice #IndigenousRights #FreeWestPapua #WestPapua #Deforestation #ClimateChange